cléo 5’ten 7’ye: bir bekleyişin paris’te yürüyüşü

agnès varda’nın cléo 5’ten 7’ye’si (1962) paris’te iki saatlik bir yürüyüş. ama bu iki saat, hayatın en uzun iki saati.

beklemek bir tür sinema

cléo (corinne marchand), pop şarkıcısı. akşam yedide doktorundan gelecek biyopsi sonucunu bekliyor. film beşte başlıyor, altı buçuğa kadar neredeyse gerçek zamanlı akıyor ve on üç kısa bölüme ayrılıyor. her bölümün başında bir saat ve cléo’nun adı var: hayatı artık zamana değil, beklemeye bağlı.

film bir tarot falıyla açılıyor ve kartlar iyi haber vermiyor. bundan sonra cléo, kendi güzelliğinden kopup başkalarının gözüne bakmaya başlıyor. paris sokakları, kafe camları, aynalar, taksiler… varda şehri bir korku sahnesi değil, bir eşik olarak kullanıyor.

aynalar ve bakış

cléo’nun hayatı, başkalarının onu nasıl gördüğüne göre kurulu: mağazadaki şapkalar, kafelerdeki aynalar, onu “bakılacak güzel bir şey” olarak gören çevresi. varda bu bakışları defalarca yineliyor ve sonunda cléo’yu bakılan konumundan bakan konumuna taşıyor. filmin ilk yarısında kameranın onu nasıl çerçevelediğine, ikinci yarısında kendi gözünden ne gördüğüne dikkat edin: fark, doğrudan hikâyenin kendisi.

nesne olmayı bırakmak, hayatta kalmanın ilk adımı.

küçük sürprizler

• müziğin ardında michel legrand var ve film içinde bir sahnede kendisi de piyanoda karşımıza çıkıyor.
• bir sinema salonunda gösterilen kısa, sessiz bir komedi içinde jean-luc godard ve anna karina’yı görürsünüz. fransız yeni dalga’nın birbirine gönderme yapma biçimi.
• parc montsouris sahnesi: cléo, izne çıkmış bir askerle (antoine) konuşuyor ve film, ilk kez mutlu görünen bir rastlantı yakalıyor.

kısa bir izleme notu

film yaklaşık doksan dakika; adındaki “7”, sonucun geleceği saat. bu süre ve ritim yüzünden yeni dalga’ya girmek isteyen biri için neredeyse ideal bir başlangıç. daha hızlı akan filmlerden yorulduysanız, yavaşlamak için iyi bir yer.

sık sorulan sorular

cléo from 5 to 7 yeni dalga mı?

fransız yeni dalga’nın “sol yaka” kanadıyla ilişkilendirilir; varda bu akımın en önemli kadın yönetmeni sayılır.

kimlerle birlikte izlemeli?

kendi başınıza. film, kalabalıkta değil, odada tek başına bırakıldığınızda daha iyi çalışıyor.

nerede izlenir?

katalog değişiyor; cineseeker ile güncel durumu görebilirsiniz.

varda ile devam etmek

varda’nın sonraki yolculukları da aynı derecede güzel: sans toit ni loi (vagabond, 1985), venedik’te altın aslan kazanmış, genç bir kadının yolda ölümünü anlatan sert bir film; visages villages (2017), jr ile birlikte fransa köylerinde yaptığı, sıcak ve oyunbaz belgesel. cléo’dan vagabond’a ya da visages villages’a geçmek, aynı sanatçının farklı yaşlarındaki bakışını izlemek demek.

daha yakın tarihli, benzer şekilde bekleme ve kayıp üzerine kurulu bir film için memories of murder yazısına da bakabilirsiniz.